Gatunek: Shōnen Ai
Anime/Manga: One Piece
Zoro/Luffy, Luffy/Zoro
Samotne Serce
"Samotne serca płaczą nocą, gdy nie widzi ich nikt.
Spragnione odrobiny czułości..."
Spragnione odrobiny czułości..."
- A więc… Kampai! –
krzyknęła wesoło Nami. Pozostali unieśli wysoko swe kufle i zawtórowali jej
przy akompaniamencie muzyki, którą Brook grał na swoich skrzypcach.
- Kampai! Za ponowne
spotkanie po dwóch długich latach! – jednogłośnie wznieśli toast Ussop i
Chopper, przy czym wszyscy zanieśli się wesołym i szczerym śmiechem. Przy
kuchennym stole panowała miła i przyjemna atmosfera. Każdy z załogi świetnie
się bawił i cieszył, że wszyscy znowu są razem, cali i zdrowi. Ogarnięci
euforią, która nimi zawładnęła nie zauważyli nawet, że kogoś zabrakło i była to
osoba najważniejsza na statku. Jej nieobecność spostrzegła tylko jedna osoba.
Chopper i Usopp opowiadali sobie nawzajem przygody, jakie przeżyli w ciągu tych
dwóch lat spędzonych na treningu, Brook i Franky wznosili kolejny toast
zalewając się w trupa, choć w przypadku Brooka było to nie możliwe, gdyż już
nim był. Sanji natomiast latał naokoło dwóch i jedynych na pokładzie pań,
serwując im najlepsze desery jakie udało mu się przygotować. Zoro wywrócił
jedynie oczami, patrząc na to z politowaniem i wyzywając w myślach kucharza od
najgorszych. Wziął swój kufel z piwem i wymknął się niepostrzeżenie z
pomieszczenia.
Na
statku panowała cisza, którą zakłócały jedynie odgłosy dobywające się zza drzwi
kuchni, które przed minutą za sobą zamknął. Rozglądnął się wokół siebie ze
skupieniem wymalowanym na twarzy, po czym skierował w stronę kajut. Każda
kolejna, którą sprawdzał, począwszy od tej pierwszej a kończąc na ostatniej,
była pusta. Wszedł po schodach na sam pokład, który również świecił pustkami i
przystaną w miejscu. Rozglądnął się z niepokojem. Nie sprawdził jeszcze tylko
jednego miejsca. Skierował wzrok ku górze, prosto na maszt, po czym podszedł do
niego i powoli zaczął się po nim wspinać.
Wiatr zawiał silnie,
poruszając żaglami i targając jego czarną koszulą, na co zadrżał lekko. Po
krótkiej chwili wspinania znalazł się w bocianim gnieździe (punkcie
obserwacyjnym). Na jego dnie leżał chłopiec, któremu czarne włosy opadały na
lekko przymknięte oczy, a słomiany kapelusz przykrywający głowę rzucał cień na
twarz, dodając mu dozy tajemniczości. Jedyne co rzucało się w oczy, to blizna
pod lewym okiem. Zoro westchnął cicho z ulgą i spojrzał zmartwiony na swojego
kapitana.
- Przeziębisz się –
szepnął, kucając przy nim i odgarniając mu z oczu grzywkę. Rozglądnął się wokół
siebie, aż jego wzrok natrafił na puszysty czerwony koc w kratkę. Wziął go do
rąk, po czym rozłożywszy go, przykrył nim bruneta. Sam natomiast usiadł po jego
przeciwnej stronie, opierając się o drewnianą ścianę gniazda i obserwując
usiane gwiazdami niebo.
- Głupi kapitan, który
nigdy o niczym nie myśli – mruknął pod nosem z nutką irytacji, wspominając
jego ciągłe, lekkomyślne zachowanie. Zadrżał ponownie pod wpływem
chłodnego wiatru, więc wstał po chwili z zamiarem udania się po coś
cieplejszego dla siebie. Z niemałym zaskoczeniem poczuł jednak opór.
Niespodziewanie, nie z własnej woli obrócił się wokół własnej osi i upadł na
kolana. Zszokowany otworzył powoli oczy, które na ten ułamek sekundy przymknął.
Wpatrywał się w dwa czarne niczym węgiel punkciki, znajdujące się przed jego
oczami, a następnie poczuł gorący oddech, który owiał jego twarz.
- Kogo nazywasz
głupim? – usłyszał tuż przy uchu cichy szept. Zoro zadrżał, tym razem z innego
powodu. Zupełnie zapomniał, że było mu zimno, bo nagle poczuł, rozpalający jego
wnętrze ogień. – I nie myślącym? – usłyszał ponownie, lecz tym razem głos
kapitana był głośniejszy. Roronoa spróbował się uwolnić z jego uchwytu,
lecz nadaremnie. Uchwyt bruneta był stalowy.
- Ciebie – odpowiedział,
poddając się w końcu. – Zniknąłeś, Luffy. A to u ciebie rzadkie, że odrywasz
się od jedzenia i swoich nakama, wybierając samotność. Coś cię dręczy, prawda?
– spytał, patrząc kapitanowi głęboko w oczy, szukając w nich jakiejkolwiek
odpowiedzi. Niestety poszukiwania spełzły na niczym. Z tych dwóch czarnych jak
noc punkcików kompletnie nic nie dało się wyczytać.
- To najpierw może ty
powiedz, komu udało się zrobić tą uroczą pamiątkę na twoim prawym oku? –
odparł, zmieniając kompletnie temat. Zoro domyślił się, że Luffy celowo chce
uniknąć odpowiedzi, więc nie chciał w to wnikać. Potarł kciukiem bliznę.
- O tym mówisz? To
pamiątka po treningu z Mihawk’iem – odparł, krzywiąc się ze zniesmaczeniem na
samo wspomnienie o tym. Do rzeczywistości brutalnie przywrócił go Luffy,
który oplótł go nogami w pasie, nie chcąc puścić, a następnie przykrył ich obu
kocem.
- Ne, Zoro. Życie jest
ulotne, nie uważasz? - powiedział niespodziewanie, zaskakując tym szermierza. -
Żyjesz i robisz wiele dobrych rzeczy, których nikt nie dostrzega, widząc tylko
te złe. Następnie zupełnie niespodziewanie zostajesz zabity i myślisz, że
również zapomniany. Jednak trzeba pamiętać, że w sercach bliskich ludzi
zostaniemy na zawsze, zawsze będziemy istnieć. Nie ważne w jakiej postaci.
Pamiętaj o tym, dobrze? – Zoro był zszokowany. Wypowiedź bruneta kompletnie nim
wstrząsnęła. Nigdy bowiem nie dane mu było słyszeć z jego ust tak mądrych
słów. Szybko jednak się otrząsnął.
- Będę pamiętać -
zapewnił całkiem poważnie. - Ale co cię tak nagle naszło? – Luffy pokręcił
jedynie głową.
- Nic. Kompletnie nic,
Zoro. Mówię z doświadczenia, dlatego chcę, żebyś to wiedział. Znałem wiele
osób, które zginęły, myśląc, że zostaną zapomniani. Sam także byłem na granicy
śmierci i miałem takie myśli, dlatego nie chcę byś i ty tego doświadczył –
powiedział cicho i momentalnie Zoro zrozumiał.
- Ty dalej to
wspominasz, prawda? To, to cię cały czas męczy, mam rację? – Luffy spojrzał na
niego z niezrozumieniem, ale Zoro wiedział, że to tylko gra. Kolejna maska,
którą na siebie zakładał, nie pozwalając nikomu dojrzeć co się za nią kryje.
- O co ci chodzi Zoro?
- Mówię o Ace’ie.
Śmierć twojego brata cały czas nie daje ci spokoju, nie możesz o tym
zapomnieć i cały czas się o to winisz. Jeśli nie, to powiedz, że się mylę
- zażądał stanowczo, marszcząc przy tym brwi. Luffy spuścił wzrok, unikając jego
spojrzenia. Teraz wyglądał jak zagubiony chłopiec, którego zganili rodzice, a
których Luffy nigdy nie miał. Puścił szermierza, kuląc się w sobie. W tej
chwili wyglądał tak bezbronnie, że serce Zoro zmiękło.
- Masz rację, tak
właśnie jest - rzekł Luffy. - Na domiar złego, dzisiaj jest rocznica jego
śmierci, dlatego jego odejście nawiedza mnie ze zdwojoną siłą – jego głos się
załamał. Już nie był taki pewny siebie, jak przed chwilą. Zoro patrzył na niego
z troską i ze współczuciem. Chwycił kapitana za ramiona i przyciągnął do
siebie, tuląc z całych sił do piersi.
- Nie musisz tego dusić w
sobie, Luffy. Nie jesteś sam. Masz swoją załogę. Nas, swoich nakama – wyszeptał
mu do ucha szermierz.
- Arigato, Zoro.
- Głupku. Za co ty mi
znowu dziękujesz? – spytał, głaszcząc go czule po głowie.
- Za wszystko. I za
to, że jesteś – mruknął z wdzięcznością kapitan, odwzajemniając w końcu jego
uścisk.
- Naprawdę nie masz
już za co dziękować – słowa Zoro ociekały ironią. Złapał bruneta za oba
nadgarstki i niespodziewanie przyszpilił go do podłogi, przytrzymują mu dłonie
nad głową. – Tyle wycierpiałeś i nic nikomu o tym nie mówisz. Dusisz wszystko w
sobie, odgradzając się murem i cierpiąc w milczeniu. Zrozum w końcu, że wszyscy
się o ciebie martwią, Luffy – oznajmił twardo patrząc mu w oczy i wprawiając
swojego kapitana w zaskoczenie. Widział to w jego oczach, ale nie tylko to.
Widział w nich również coś, co pchnęło go do działania, coś co napawało go
szczęściem i jednocześnie niepokojem. Przejechał delikatnie kciukiem po jego
wąskich wargach.
- Z-Zoro? – wyjąkał
zawstydzony Luffy, a na oba jego policzki wpełzły sporej wielkości rumieńce,
które skrywała noc.
- Ci… - uciszył go
skutecznie szermierz, przykładając mu palec do ust. Pogładził go delikatnie z
niespotykaną u niego czułością po policzku, po czym brutalnie wpił się w jego
wargi. Nie napotykając żadnego oporu, rozchylił je swoim językiem, wprowadzając
go do środka i dokładnie badając nim jego podniebienie. Luffy westchnął wprost
w jego usta, poddając się przyjemności. W końcu ta tama puściła i na wierzch
wypłynęły uczucia, które tłumili w sobie przez długi czas. Po chwili Zoro
oderwał się od niego i wlepił w kapitana rozpalone pożądaniem spojrzenie, które
Luffy z równą żarliwością odwzajemnił.
- Ty się o mnie
martwisz, a to w zupełności mi wystarcza. – mruknął z zadowoleniem brunet,
przyciągając zaskoczonego szermierza jeszcze bliżej siebie. – Wiesz co, Zoro?
Chyba cię kocham – mruknął Luffy, szczerząc zęby w szerokim uśmiechu i
chichocząc cicho.
- Ja ciebie też
głuptasie. Ja ciebie też – odpowiedział Roronoa, wracając do wcześniej
przerwanej czynności i zapominając o całym otaczającym go świecie.
.